zonnepanelen.jpg

boom kopie

ENF Foundation

 

M'n briefje in NRC
Laten we wel wezen. Tot nu toe hebben de meeste medelanders, overheden, media en ondernemers bar weinig aandacht besteed aan en geïnvesteerd in duurzaamheid en het klimaat. Hoewel de problemen al dertig jaar bekend zijn.
Velen hebben geprotesteerd tegen windmolens en tegen zonnepanelen en gingen vrolijk verder met autorijden en vliegvakanties. En ondertussen kregen de boeren veel te weinig voor hun producten en hetzelfde geldt voor arbeiders in verre landen. Het begrip fair trade vonden de meesten loffelijk maar 'je moet geen dief van je eigen portemonnee zijn'. Met als gevolg dat je voor veel kleding nog steeds weet dat niet jij de rekening betaalt maar degene die het gemaakt heeft. 
Van zonnepanelen vraagt iedereen zich bovendien af wat de terugverdientijd is. Dat doe je bij je auto of bij de opvoeding van je kinderen toch ook niet?

En nu dan weer die zonneparken. Boeren die met hun producten geen droog brood meer kunnen verdienen omdat de klanten niet bereid zijn meer te betalen, gaan in zee met investeerders die in de ontwikkeling van zonneparken wel een verdienmodel zien. En dan staan de media meteen weer vol met kritische verhalen over het uitzicht van de omwonenden, over kostbare landbouwgrond die we zouden kwijtraken en over wildgroei die op de loer ligt.
Willen we nou een betere wereld voor volgende generaties of hoe zit dat? Gaan we nou eindelijk serieus werk maken van zonnepanelen op alle daken of blijft het bij kritiek leveren en boeken we gewoon weer een vliegvakantie? 

Gelukkig gooien velen sinds kort, en sommigen al veel langer, het roer om en is er sprake van een heuse en ongekend snelle cultuurverandering. Dat geeft hoop voor volgende generaties.

 

 

Mirjam Vossen schrijft in haar proefschrift: Framing Global Poverty dat journalisten een fout beeld geven van de armoede in de wereld. Mijn stelling is dat dat niet het enige foute beeld is waar de media ons mee opzadelen. Het is mij nog steeds een raadsel waarom we in de krant en op TV steeds weer de uitvergroting van de negatieve uitzonderingen te zien krijgen? 

Vossen schrijft ook: “Echter, doordat berichtgeving wordt gedreven door de actualiteit en nieuwswaarden, vindt deze genuanceerde visie relatief weinig weerslag in hun artikelen.” 

Maar wat is dan actualiteit en nieuwswaarde? Uit de meeste landen in de wereld horen we alleen iets als er doden zijn gevallen. Wat is daar de nieuwswaarde van en waarom geen berichten over nieuwe ontwikkelingen in die landen en over dingen die goed gaan? Vossen noemt dat "een constructief journalistieke benadering". Een hoofdredacteur schreef me ooit “Waar staat geschreven dat wij een bijdrage moeten leveren aan een betere wereld?” Wat mij betreft is een evenwichtig beeld van de wereld wel het minste wat we van de media mogen verwachten. 

Gelukkig verschijnen er steeds meer zeer lezenswaardige boeken over positieve ontwikkelingen zoals “Optimisten hebben de hele wereld” van Charles Groenhuijsen en "Ten Reasons to Look Forward to the Future” van Johan Norberg. Daarin kun je o.a. lezen dat er al jaren vooruitgang wordt geboekt in de wereld op het gebied van armoede, honger, geletterdheid en steeds minder geweld. En dat is bepaald niet wat we uit de media kunnen opmaken. Bekentenis van Groenhuijsen na ruim veertig jaar journalistiek: "ik realiseer mij met spijt en schaamte hoe eenzijdig en vertekend het beeld is dat wij journalisten schetsen".

Mijn tweede stelling is dat journalisten niet morbide geboren worden. Dus is dit iets wat ze aangeleerd of opgelegd krijgen. Jammer want daardoor missen ze veel.

Tot slot: sinds ik weet dat de kans de loterij te winnen groter is dan slachtoffer te worden van een terroristische aanslag, koop ik soms een lot ;-)